Mam 25 lat zamknięte w ciele 39-latka. Tyle mam. Serio. 

Piszę, bo tak miało być. Bo tak zostałem zaprogramowany. 

Bo te wszystkie przeczytane książki miały do tego doprowadzić. 

 

​

Najważniejsze.

Piszę książki.

Takie, po których przeczytaniu potrzebujesz

dostać solidnego, orzeźwiającego plaskacza.

Właśnie skończyłem trzecią.

Wszystkie czekają na wyjście do was.

Ale cierpliwości.

​​

​

Thriller psychologiczny. Groza. Kryminał.

Dramat społeczny.

Tu mnie znajdziesz.

Dlaczego, pytacie?

Dlaczego piszesz, facet, takie rzeczy?

Tu musisz się domyślać. Ja nie powiem.

Współczesny storytelling? To nie dla mnie.

​

​

  Dlaczego o wampirach, pytacie?

Bo zawsze lubiłem.

Bo jakoś tak czułem sympatię do długowieczności.

   Sam nie wiem. Blade i Dracula.

Wszyscy mamy swoich bohaterów.

 

 

Co z tą piłką, pytacie?

I tu będę banalny, chociaż wcale nie jestem. 

Bo to pasja. Bo to dziecięce marzenia.

Romantyzm w literaturze? Jest. W muzyce. Pewnie.

W piłce nożnej? Już słyszę te śmiechy. 

Jest. We mnie! Krzyczę z podestu.

 

 

Grałem i trenowałem. Widziałem sporo.

Moje opowiadania to nie tylko zmyślone historyjki.

Niektóre rzeczy dzieją się obok.

Na osiedlowym boisku.

W klubie, do którego oddaliście swoje dziecko.

Na trybunie, na której chce was widzieć

szkrab biegający po murawie.

​​

 

Więc kim jesteś, pytacie? Nic nam nie mówisz. 

Jestem pisarzem. Zawsze będę. 

A za 30 lat też będę. 

To zapamiętaj. 

 

 

Jeszcze jedno musicie wiedzieć. Koniecznie.

To może rozwiać pewną tajemnicę.

Za sukcesem mężczyzny zawsze stoi mądra kobieta.

Bez mojej żony by mnie tu nie było.

 

 

​

Tyle. Kropka. Arrivederci.