Przez pięć lat stałem z boku jako trener. Zaraz za linią. Podżegałem dzieci do walki. Ale nie za bardzo. Bo wiadomo. Presja. Musiałem zachowywać twarz profesjonalisty. Twarz trenera, który nie po to ukończył kursy, żeby zachowywać się jak plutonowy w wojsku. Bo ludzie patrzą. Rodzice. Z trybun. Oceniają mnie. Dwie panie, które w życiu na wuefie nie dostały nawet 4, twierdzą, że chujowy ze mnie trener. Bo na turnieju siedmiolatków źle ustawiłem zawodników na boisku. Jest chao